palcami rozrywasz błękity
nieba i lekkość bieli
chmur namalowanych akwarelą
przyciągasz do twarzy
jak kołdrę z aksamitu snów
i zbierasz kwiaty
kwitnące w mroźnych ostępach
grudniowych lasów
biegasz po dywanie mchów
lekkimi stopami
jak zaczarowany motyl
w drżeniach muzyki wiatru
w śpiewie ukrytych tajemniczych
pieśni ziemi
pachnącej uśpieniem
srebrnociepłej zimy
przemierzasz stopami pola mokre
od łez dziewiczego nieba
od deszczy roztargnionych myśli
od marzeń
zgubiłaś serce w trawach i kwiatach
dłonie pieszczą zieleń liści
chwytają zapach lasu
jakaś przestrzeń wypełniona pięknem
otula twoje uczucia
tarmosi kołnierzem kurtki
to wiatr opowiada o życiu
o snach cudownych
miękkość traw pod stopami
ściele kobierzec tajemnicy
drzewa chwytają ciebie
ramionami gałęzi
chcą zabrać porwać
szumią z wściekłości bo uciekasz
śladami saren i bobrów
już zapada mrok jesienny
wracasz do swojej komnaty
zmęczona zadumana
kiedy stopy grzęzły
w trawach pachnących śmiercią
w kwiatach z łona Hathor
a wiatr grał na dzwoneczkach
liści białych brzóz
widziałem ciebie
tańczącą motylimi stopami
po moczarach snów
rozlewiskach marzeń
miałaś na włosach koronę
splecioną z kwiatów orchidei
związanych sznurem
rozpalonych ogni uczuć
i byłaś tęczą kolorowych myśli
wyrwanych z tęsknoty
z jesiennych złotych lśnień
utkany był kobierzec
i sny z obłoków słońc
malowały twoją twarz
i zieleń oczu
Próbowałem zbudować świat
Uczuć delikatnych i szczęścia
Teraz pada deszcz myśli
Ona przyjdzie cicho
Lekkimi stopami zaszeleści
Nie będzie bólu
Tylko jakby szybki sen
Ale to tylko przejście
Bo rodzi się nowe życie
Dziecko z łona kobiety
Miłość jest silniejsza od śmierci
Jej oczy
I miłość moja
Przyniosą rozkosz rozstania
Nadzieję na spotkanie
Odpadnie tylko skorupa ciała
Bo cała natura jest życiem i śmiercią
Pozwólcie mi odejść
Ze świata marzeń
niespełnionych
Od resztek nadziei
Od pamięci kobiety
Która tuliła twarz
w kwiatach z łąk zbieranych
Trzymała moje serce
W drżących dłoniach
Kiedy terkot karabinów
Zagłuszał szept ust
mokrych od krwi
Pozwólcie wyzwolić
się od kajdan
Wspomnień i obrazów
młodości
Od zapachu ciała
W mchach koloru śmierci
I tych lat kroczących
pustymi drogami
Gdzie niebo czerwone od
pożaru miłości
Zlewało się z zielenią
traw
I z szarą pustą
brukowaną ulicą
Po której szła
śpiewając piosenki
Z girlandami róż
Pozwólcie mi odejść
spokojnie
Tam gdzie tylko nicość i
cisza
Przyszłość jest teraźniejszością
Jest trwaniem godzina po godzinie
Dniem i nocą
Śmiechem i łzami
Czymże jest życie moje
W tym kotle ludzkich istnień
Błyskiem światła
Oparem istnienia
Przeszłość minęła
Zamknęła się stalowa brama
Zostały sarny w lesie
I wilki wyjące
I burza wspomnień
Błyskawicami słów
Rozdzierających miłość
Wiarę i nadzieję
Strach i lęk
Zmieniły się w kaskadę słońca
I teraz już piaszczystą drogą
Idę boso do nieba.
Rysio
Życie jest skrawkiem świadomości
Tyle tylko żeby rękami dotknąć
Ciała i liści na krzaku róż
Walczę aby wydobyć się
Z kłębowiska żmij i robaków
Cuchnących zakłamaniem śmierci
Świadomość jej istnienia
Nie może gasić blasku słońca
Śniło mi się że lecę
Nad przepaściami gór
Bez lęku bez drżenia powiek
Czułem rękę Twoją
Nie wierzę że to wszystko co mam
W pudełku z moimi wierszami
W słowach które wygładzają
Szorstkość codziennych zjawisk
To jedynie pozostałość szczęścia
To resztki nadziei i wiary
Istnienie moje było jest i będzie
Ono trwa od pokoleń
Zamknięte w genach miłości
Kawałkami zdarzeń maluje
Mój świat moją tęczę
Zrodzoną z deszczu łez
Rysio
Sen
Jak śmierć
Wyrywa ze świadomości
Wyzwala z otoczenia rzeczywistości
Przenosi w świat którego nie ma
Śniłem
Że unoszę się
W przestrzeń bezimienną
W której ciszę wypełniały
Kolorowe kulki muzyki
Gdzieś w przestrzeni kosmosu
Nie potrzebowałem maski
Tlenu
Oddechu
Myśli
Śmierć
Może być snem
Bo wynosi w inność
Bo nie ma już ważności
Obowiązku życia
Rysio
Milkną słowa
Kiedy szloch drapieżnie dusi
Kiedy serce się rwie do życia
Ale grom rozdziera ciało.
Jak szybko minęło lato
Zimno już deszczowo
Gdzieś zamieszanie
Złośliwe niebezpieczne
Droga moja się urywa
Nad przepaścią nieuniknioną
Gaśnie to co było takie piękne
Na łąkach samotnych
Jeszcze węgle się żarzą
W ognisku miłości
Liście nie opadły umęczone życiem
Tylko żal że już tak mało czasu
We mgle rozpływa się nadzieja
Stopy ust nie znajdą
Wykrzywionych bólem
W dłoniach gaśnie światło
Spójrz w kolorową otchłań
Gdzie stoi grób mej Matki
Może ja tam będę
Ze zwiędłą różą w ręku.
Rysio